konkursie twórczości - Bursa Szkolna Nr 1 w Łomży

Szukaj
Idź do spisu treści

Menu główne:


Uczestnictwo wychowanki Bursy Szkolnej Nr 1 w Łomży konkursie twórczości „Strofy znad Narwi” im. Henryka Gały


    Dnia 13 lutego 2026 roku w Muzeum Północno - Mazowieckim w Łomży odbyła się uroczystość upamiętniająca twórczość i dorobek poety Henryka Gały, który przez blisko 45 lat związany był z Łomżą i Drozdowem. Podczas tego wieczoru odbyło się również wręczenie nagród laureatom IV Konkursu Poetyckiego "Strofy znad Narwi im. Henryka Gały", ogłoszonego we wrześniu 2025roku i organizowanego przez Towarzystwo Przyjaciół Ziemi Łomżyńskiej oraz Teatr Lalki i Aktora w Łomży.
    Wśród laureatów konkursu poetyckiego „Strofy znad Narwi" im. Henryka Gały znalazła się wychowanka Bursy Szkolnej Nr 1 w Łomży
Izabela Mocarska, która ex aequo zdobyła główną nagrodę w kategorii poezji za wiersz pt. „Najbardziej w życiu nie chcę".
Wiersz ma charakter refleksyjny i osobisty. Podmiot liryczny zwraca się do bliskiej osoby, wyrażając troskę, lęk oraz chęć wsparcia w trudnych chwilach. Utwór porusza temat cierpienia, przemijania i kruchości życia. Autorka posługuje się prostym, ale obrazowym językiem oraz metaforami, które budują nastrój zadumy. Forma wiersza wolnego podkreśla szczerość i autentyczność emocji. Całość ma wydźwięk pełen wrażliwości i nadziei mimo obecnego bólu. Wiersz ten wyróżnia się dojrzałością emocjonalną, bogactwem metafor oraz umiejętnością połączenia codziennych obrazów z tematyką egzystencjalną. To refleksyjny, poruszający utwór o miłości i walce z chorobą.
    Drugi wiersz Izabeli pt. „Przeczytaj, proszę…" jest utworem lirycznym, o nastrojowym charakterze i łączącym świat emocji z obrazami natury oraz przestrzeni miasta. Autorka buduje klimat poprzez liczne porównania i metafory, a płynąca rzeka staje się symbolem serca i rodzących się słów. Wiersz wyróżnia się wrażliwością oraz umiejętnym połączeniem przeżyć osobistych z motywem miejsca. Zakończenie w formie prośby podkreśla potrzebę bliskości i bycia wysłuchanym. To subtelny, spójny i emocjonalny utwór.
    Konkurs, który z roku na rok cieszy się coraz większym zainteresowaniem, ma na celu promowanie młodych talentów literackich oraz pielęgnowanie tradycji twórczości poetyckiej związanej z regionem.
    Uczestniczka konkursu wyraziła swoją radość i wdzięczność za przyznanie jej nagrody, podkreślając, jak ważne jest dla niej uczestnictwo w wydarzeniach, które łączą sztukę i kulturę z lokalną historią.
Izabela i inni uczestnicy recytowali własne utwory, a młodzież z Koła Miłośników Książki I Liceum Ogólnokształcącego im. Tadeusza Kościuszki wraz z opiekunką i inni dorośli miłośnicy poezji czytali wiersze wybitnego poety.
Uroczystość zgromadziła grupę mieszkańców Łomży, przedstawicieli lokalnych instytucji kultury. Obecni byli również rodzice naszej laureatki.

Opracowała: L. Stpiczyńska



1.

Przeczytaj, proszę…

Nigdy nie wiem kiedy ból przeminie
Patrząc w twoje oczy tak dzikie
Jak pogoda w kwietniu
Zmieniająca nastrój
Od poloneza do krakowiaka
Kryjąc w sobie ciche emocje
Ciepła, złości i wierności
Latem bardziej wyraziste
Widzę je na łąkach i drzewach
Przez alejki papieskie przechodząc
Zerkając obok na Dom Boży
W tle niebieskiego nieba
Malowanego niczym
Obrazy Matejki w Zamku Królewskim
Tonąc w łomżyńskich bulwarach
Zatapiam oczy w gondolach
Powoli płynące po Narwi
Niczym moje serce
Powoli piszące słowa na papierze
Aby nigdy nie czuć się samotnie
Przeczytaj je, proszę.


2.

Najbardziej w życiu nie chcę

Najbardziej w życiu nie chcę
Twoich oczu zapłakanych
Przy czarnej kawie
Słodkiej bułce z makiem
Cierpienia w sercu
Które potrzebuje czasu
Lęku, który piękno życia
Skrywa w sobie niczym
Perła na piaskowej plaży
Losu, który zmienia się
Jak każda pora roku
Ciemnego ogrodu
Którego furtki otwarte
Kuszą jak atrament kartkę
Raku, który wypowiada wojnę
Z naszymi siłami i słabościami
Nie lubię, gdy mówisz
Tak chłodno ze łzami
Słyszę, jak głośno bijesz się
Z myślami, które skłębione
Jak gąszcz na jeziorze
Próbują się wydostać
Każdy tak powie
„Wytrzymaj chodź trochę”
Chwilo, zatrzymaj się
Spojrzyj łaskawie
Pozwól mi uleczyć zadaną ranę.

 
ostatnia akualizacja: 22.02.2026
Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego